Frankrijk sept 2005

het tukkers carpteam op pad in frankrijk 

Na vele avonden van praten en de nodige drankjes was het Woensdag avond 07-09-2005 weer tijd om te vertrekken richting het zonnige zuiden, ook wel Frankrijk genoemd, om weer eens een gezellige en karperrijke sessie van 9 dagen tegemoet te gaan. 

Na een voorspoedige trip van zo,n dikke 8 uur kwamen we aan met z,n drieen (Hans , Adrie en Gerrit) bij het ons zo vertrouwde water. 

Tot onze verbazing zagen we dat de waterstand extreem hoog stond voor deze tijd van het jaar. 

Normaal staat het paaigebied (ongeveer 20 voetbal velden groot) rond deze tijd volledig droog, zelfs een deel van het 1ste bassin staat in sept normaal droog, waardoor het aanbod van natuurlijk voedsel voor de karper ook een stuk minder is,  dus meer kans voor ons karpervissers om een karper te vangen. 

Nu echter bleek dat de waterstand zo hoog was dat het paaigebied geheel onder water stond. 

Na een babbeltje met 2 vissers al daar die er al 2 weken zatenzonder een vis gezien te hebben besloten we naar een naburig water te gaan kijken. 

Daar aangekomen bleken er 2 Duitse karpervissers en 1 Hollandse karpervisser te zitten die toch redelijk succesvol waren, en met de mededeling van de Duitsers dat ze gemiddeld 3 tot 5 vissen per nacht vingen was voor ons de keuze snel gemaakt ondanks 2 eerdere sessies die voor ons ook geen vis opleverde op dit water.

We begonnen dan ook vol goede moed aan de sessie, de tenten werden opgezet, en de hengels klaar gemaakt, de emmers voer konden uit de bus gehaald worden, want nu werd het de tijd om eens even te laten merken aan de karper dat wij in ieder geval aanwezig waren, de boot opgepompt en wel klaar, konden we even met de visvinder het water op om eens even te gaan kijken naar de bodemstructuur van het water.

 Een aantal uren verder hadden we al in de gaten dat er weinig tot geen aparte dingen onder water waren, en dat de bodem vrij egaal qua diepte was, na de stekken gemarkeerd te hebben konden we wat grondvoer aan gaan brengen bij de markers, en daarna was het een kwestie van de hengels uitroeien en maar gaan afwachten tot de karpers onze stekken gevonden hadden, na helemaal gezeteld te zijn, konden we lekker even bijkomen van de lange reis, dus maar even een lekker vers bakje koffie zetten.

Een paar uur later, rond de klok van 21:40 werden we “wakker”gemaakt door een fluitende delkim, het was een van Adrie`s hengels waarvan de top krom stond, we vlogen van de stoel, tja na zo`n lange reis zonder nachtrust gehad te hebben, val je zo wat in slaap op de stoel.

Met de hengel in de hand gingen we het water op voor de eerste dril, na een 15 minuten gaf de vis zich gewonnen, een mooie spiegel kwam aan de oppervlakte, terug aan de kant gaf de klok precies 26.4 pond aan, we keken elkaar aan en zeiden: nou nou, beter kun je niet beginnen hè.

Na verder een rustige nacht gehad te hebben, ging de volgende optonic af, nu was het die van Hans, na een stevige dril van ruim 20 minuten gaf de vis het pas op, deze vechtmachine woog precies 20 pond, de rest van de dag en avond hadden we nog een aantal beten meer, we hadden nu 6 mooie karpers weten te landen waarvan er toch 4 mooie twintigers bij waren, dus wij waren al tevreden, en nu maar hopen dat het lekker door ging lopen met de runs.

 

Een aantal dagen verder hadden we het inderdaad aan het lopen, elke 24 uur hadden we toch zo`n 4 a 5 vissen, dus we mochten helemaal niet klagen hè.

In de nacht van Zondag op Maandag kreeg Hans om 02.35 uur een run en gingen Hans met Gerrit weer de boot in en kozen het ruime sop om de vis op een veilige afstand te kunnen drillen i.v.m. de vele lijnen die uitstonden.

Na een stevige dril en 2 peuken verder kon gerrit de vechtersbaas landen in het net en tijdens het scheppen zagen we al gauw dat het een hele mooie spiegel was, bij terugkomst aan de kant werd de vis onthaakt en gewogen en toen bleek dat Hans zijn PR had verbroken met een mooie spiegel van 28,4 Pond waarmee hij ook op dat moment de zwaarste vis had van deze sessie wat Hans ook wel mooi vond.

Na hans gefeliciteerd te hebben en de vis in de bewaarzak te hebben gedaan gingen we weer naar bed.

De sessie verliep eigenlijk zoals bijna elke karpervisser het graag hebben zou, regelmatig vis op het droge, en mooi weer erbij.

 Het was inmiddels al weer woensdag geworden, en Hans moest weer terug naar huis toe, hij had een meeting van de Subaruclub, wat we wel jammer vonden want het was echt weer een gezellige week, maar helaas konden we zijn gedachten gang niet veranderen, dus moesten we maar verder met zijn tweeën vissen.  

Tot er een Belgische karpervisser bij ons kwam, Marc lavigne, die een aantal nachten op een meer in de buurt had gezeten,  waar de waterstand ook nog gigantisch hoog was en ook geen enkele beet daar kon krijgen, we zeiden: kom er gezellig bij zitten, maar daar had hij weinig zin aan, hij was van plan om een dag erna  te gaan vertrekken richting het zuiden van Nederland, hij was een visser die graag ging vissen op de maas, na wat overleggen met elkaar, besloot  Marc lavigne te overnachten in onze kooktent, want het was al te laat geworden om weer even naar Nederland te gaan rijden, en hij had, wat begrijpelijk was voor ons, weinig zin om zijn wagen leeg te pakken en om zijn tent even op te gaan zetten, na heel wat uren gezellig met Marc te hebben gepraat besloten we te gaan slapen.

Net nadat we onze ogen dicht hadden gedaan begon een delkim van Adrie weer te fluiten, dus wij weer het water op, na een korte dril kon de vis geland worden, het was een karper van ongeveer 10 pond, een uur later was ook gerrit weer aan de beurt ,zijn fox kon amper de run registreren, zo hard vloog de karper er vandoor. Na ook deze vis gedrild hebben ,zeiden we tegen elkaar, dat we niet wisten dat er zulke kleine vissen op het water aanwezig waren, ondanks dat we er toch wel blij mee waren want het waren mooi getekende spiegels,, en dat het nog hele mooie vissen kunnen worden in de toekomst.

We hadden nu al 29 runs gehad, en we hoopten er eigenlijk wel op dat we deze sessie allebei een mooie deriger konden vangen, maargoed we hadden nog 2 nachten te gaan, dus we hielden de moed erin hè  Na Marc uit gezwaaid te hebben woensdagmorgen gingen we onze tactiek toch nog eens even aanpassen, gewoon even anders vissen als wat we deden met de rest van de hengels, en we hadden ook nog een aantal tips gehad van Marc, en ook die wilden we even uit proberen, tja je probeert toch alles om maar aan de vissen te komen hè, we gingen de donderdag nacht in, en hoopten eigenlijk weer eens op een run want het leek net als of het rustiger begon te worden met de beten.

Tot op een gegeven moment tegen de klok van 02:00 de fox begon te gillen van Gerrit, we vlogen het bed weer uit en gingen zo snel als het maar kon de boot in en het water op, ik zei tegen gerrit: en hoe voelt de vis aan? Waarop hij zei, nou hij voelt wel goed zwaar aan, ik zei zal het dan toch nog even gaan gebeuren,dat we een dikke dertiger mogen vangen.Laten we het hopen zei Gerrit. Na een dril van 25 minuten kwam een schitterende mooie bak van een spiegel naar boven, ik schreeuwde het uit van blijdschap ,ik zei als dat je recordvis niet is weet ik het ook niet meer, na de vis keurig naar land vervoert te hebben en na het spannende moment van wegen begon ook Gerrit te schreeuwen van blijdschap, Yes  Yes zei Gerrit mijn record verbroken, de vis bracht 17.4 kilo aan op de weegklok, na de nodige peuken gerookt te hebben, zei Gerrit: nou Adrie nu jij nog, dan kan deze sessie niet meer kapot gaan he, waarop ik antwoordde, laten we het hopen, laten we nog maar even een poging doen om te gaan slapen, wat niet meevalt na zo`n stoot adrenaline door je lichaam van blijdschap.

Maar goed  naar toch weer in slaap gevallen te zijn word ik (Adrie) wakker gemaakt door een paar piepjes op mijn tentbox, ik dacht nee he een platte, omdat het toch niet ophield met piepjes ging ik na buiten, gerrit was inmiddels ook al weer wakker geworden,  ik pakte de hengel op en draaide de slip wat dicht en sloeg een keer stevig aan, dit ivm de verre afstand , ik voelde op het moment niet zo veel maar bleef maar even doordraaien , na een x-aantal minuten voelde ik dat het toch geen brasem aan de hengel had hangen,omdat ik wat dreunen op mijn hengel kreeg, ik zei tegen Gerrit, laten we toch maar de boot op gaan want het is wel karper wat ik aan de haak heb hangen, na flink wat meters gewonnen te hebben tijden het binnendraaien, kreeg ik de vis redelijk onder de top, het voelde wel goed aan, Gerrit vroeg en wat dacht je dat het was,een grote of een kleinere, waarop ik zei, echt waar ik zou het niet weten, alleen dat hij flink wou vechten was duidelijk, na een kwartier stoeien kwam de vis nog niet, toen ging er in mezelf om wat heb ik toch in vredesnaam eraan hangen,ik vis met 3 ponds hengels, en als ik de druk wat wou opvoeren deed de vis hetzelfde, zo bleven we dus nog even aan de gang, totdat we zo`n  35 minuten later beweging begonnen te krijgen in de vis die toch stilletjes aan  richting oppervlakte kwam.

En als de donderslag bij heldere hemel gaf de vis de strijd op, een gigantische megabak van een spiegelkarper lag in een keer voor onze neus plat in het water, we schrokken ons dood, en zeiden wat is dat dan voor een bakbeest, we lagen allebei in een deuk van de zenuwen, ik zei schep hem maar gauw, want zo`n bak van een vis wil je maar al te graag zo gauw mogelijk in je net hebben liggen. Toen  Gerrit de vis schepte zei hij tegen mij, kerel ik dacht dat ik daarnet een dikke vis gevangen had, vergeleken met wat we nu in het net hebben liggen , vind je mijn vis niet meer, waarop we beiden in de lach schoten, bij de kant aangekomen kwam onze buurman aan lopen hij was wakker geworden van 2 karpervissers die op het water helemaal uit hun dak waren gegaan, hij vroeg of het een veertig ponder was,waarop ik (Adrie) zei , ja ik denk het wel, toen we de kant probeerde op te komen zakte ik echt weg in de drassige bodem, wat een gewicht had die vis.

Toen was het moment aangebroken dat de megabak gewogen ging worden, Mijn kamaraad Gerrit ging hem wegen, en keek mij met grote ogen aan, en zei ik heb de wijzer van zo,n klok nooit over de 25 kilo zien gaan, maar nu wel, hij zei ik ga je feliciteren met deze schitterende bak van een spiegel van maarliefst  26 kilo, ik was sprakeloos, en dacht  een 52 ponder, dat kan toch niet waar zijn, geloof me als ik zeg, dat je dan niet meer weet wat er door je hoofd heen gaat, we hebben vanaf dat moment niet meer geslapen, maar gingen een thermoskan koffie zetten, want na zo`n nacht doe je toch geen oog meer dicht, je zit echt helemaal vol met adrenaline, Nu kon de sessie helemaal niet meer kapot gaan hè, na een paar uur werd het tijd om de twee mooie vissen op de foto te zetten, de Nederlandse karpervisser Frank kwam samen met zijn vrouwtje Monique even langs om te horen wat er bij ons die laatste nacht gebeurt was, want  zelfs hun hadden ons gehoord op het water die nacht, we vertelde ons verhaal van die nacht, en werden gefeliciteerd met de vissen, ook bood Frank en Monique ons aan om mooie foto`s te willen maken, waar wij natuurlijk voor open stonden.

Na een mooie fotoreportage werden de vissen keurig netjes weer terug gezet in hun element(waar ze ook horen hè ) Het was nu een hele lange dag nagenieten van onze mooie momenten, verder die dag mochten we ook weer nog een drietal vissen vangen, een van 16 pond en  een 23,6 ponder en tot slot eentje van 14,8 pond. De avond brak weer aan, en we gingen onze laatste nacht in, ik hoopte dat het rustige nacht zou worden, want de volgende ochtend zouden we weer naar Enschede rijden, in die nacht had ik (Adrie) nog 1 run, maar na een stoei partij van een kwartier had ik een lijn breuk, tja dat was wel even een domper, maargoed onze sessie kon toch niet meer kapot,We hadden maarliefst 35 runs gehad en helaas 3 vissen verspeeld,we hadden14 vissen boven de twintig pond,één mooie 34.8 Pond spiegel ,en niet te vergeten een schitterende spiegel van 52 pond, Het was zaterdag morgen en we gingen de boel inpakken, toen dat gebeurt was konden we gaan rijden, weer dat hele eind naar Nederland, en natuurlijk eerst even langs Luxemburg shag halen .want dat hadden we wel weer nodig, tja wat word er in zo`n week wat afgedampt hè.  

Thuis weer aangekomen en onze harten geleegd konden we weer in ons eigen vertrouwde bedje liggen, dromend over een volgende sessie in het mooie zonnige land wat frankrijk heet.

voor de foto,s kijk in onze fotogallerij

 

Adrie van Tiel , Hans Hasperhoven en Gerrit van de Kolk